Update 4     Welke dag..?? We zijn nu op dag 12!

Pff.. We zijn alweer druk bezig met ons programma in Bloemfontein, maar het is fantastisch!
Hier werken we samen met Gospel workers ministry church. Het is een donkere kerk waar men wil gaan uitbreiden met hun sportsministry. Wij als team zijn hier om ze te helpen! Onze host is Isaiah Norris, son of the pastor. Zijn vader is ee echte pastor. Het is een hele aardige lieve man, zo'n vader figuur met een lage donkere stem. Maar.. als het  nodig is kan hij vrij strict zijn! Denken wij...

Ze zorgen hier heel erg goed voor ons. Afrika hongersnood.. Huh? Sorry voor de mensen thuis maar.. We komen allemaal wel een paar pondjes aan! Maar als je het eten ziet dan snap je het wel.. Jummie!

Vandaag en gister zijn we naar scholen gegaan en kregen we een uur de tijd om iets te vertellen aan de hele school.. Dat zijn dus zo'n 500 leerlingen, als het er niet meer zijn! Ook in Bloemfontein voelt het alsof je beroemd ben. Ze klappen en juichen voor je en iedereen, maar dan ook iedereen, wil met je op de foto! Handtekeningen na de wedstrijd...

Wat doen wij dan voor zo'n school? Elke school heeft een verzamelplaats waar ze de dag openen. Dit heet een assembly. Hier openen ze met gebed en de bijbel. Als wij komen dan mogen wij dit overnemen. Het programma van vandaag ging als volgt: We startten met een drama stukje, wat heeft 'The fly'. Gert en Esther vangen en vlieg en gaan hier mee overgooien en voetballen e.d. Totdat hij doodgaat. Na reanimatie geven ze elkaar the five en dan ga de vlieg alsnog dood. De kinderen vind het heel erg leuk en er wordt veel gelachen! Opzich wel logisch, wij Hollanders zijn grappige mensen ;-) Vervolgens introduceerden wij onszelf op onze eigen manier. Daarna deed Susanne een Holland Quiz met de leerlingen. Vragen als 'Do we have mountains' en 'why do we have a lion as our national symbol' komen langs. Ook dit was een geweldig succes!
Ter afsluiting wordt er een drama stukje opgevoerd waar een boodschap van God inzit. Marina mocht deze boodschap uitleggen. Dan is het uur alweer om en worden de kinderen uitgenodigd om met ons te praten. Vaak willen de kinderen gewoon met je kletsen of willen ze de moedervlekken op je arm bekijken! We don't know why...
Gelukkig zijn er ook diepere gesprekken en mogen we kinderen tot de Heer brengen wat toch echt het ultieme doel is van deze reis. We danken God dat dit mag gebeuren!

Uhm.. Tja wat nog meer te vertellen! Zoveel! De sportclinics zijn heel leuk! Er wordt voornamelijk gefocust op voetbal maar we pakken netball erbij en we proberen wat achter te laten voor rugby. De jongens van het voetbal zijn stuk voor stuk erg goed en talentvol! Zo die gasten kunnen voetballen.. Technisch erg sterk! Positioneel.. mwah.. Dat gaan we deze week bij leren, natuurlijk wordt en dan ook een bijbelse boodschap meegegeven.

Iedereen in deze groep geniet van de tijd hier, ookal ervaren we wel wat strijd. Er zijn een aantal mensen ziek in onze groep en de vermoeidheid hakt er snel in. Dus we zouden het fijn vinden als jullie hiervoor zouden willen bidden.

De foto's komen iets later denk ik, we zijn het kabeltje vergeten, sorry!

Nou.. as always..

Koeibaaij!!

Update 3         30-07-2010 Dag  5 en 6

Dag vrienden, familie en matties,

Op dit moment kunnen wij nog geen e-mails sturen, want de e-mailaccounts doen raar, niet anders, maar raar. Dus we hopen dat jullie vaak genoeg op de site kijken om te zien hoe het met ons gaat!
De dagen gaan snel voorbij en toch ook weer niet. Ondertussen zijn we verhuisd naar het huis van Wilby om daar het weekend door te brengen. Gelijk is de jongste dochter voor ligretto gevallen. Naast het geloof brengen we dus ook Europese spellen naar Zuid-Afrika.
Na dinsdag, onze drukke dag, hebben wij nog meer andere drukke dagen gehad. Donderdagochtend zijn we naar dezelfde scholen geweest. Hier hebben we weer outreaches gedaan in de scholen.
Susanne, Esther, Gert en Peter deden vooral activiteiten in de klas. Ze hebben een les gemaakt over complimenten. Zo bedachten de kinderen eerst waar ze zelf goed in waren, daarna gaven ze elkaar complimenten. Uiteindelijk bedachten ze wat voor compliment God hun zou geven, met als doel ze te vertellen dat ze uniek zijn.
Marina, Jessica, Ton en Dineke hielden een estafette in de klassen op het sportveld. Vooral ’s ochtends zijn de velden nog nat en zo gleden tientallen kinderen, in uniform, uit. Het ging over teamwork; we legden ze uit dat Jezus verschillende discipelen had. (Een verrader, zonen van de donder, een rots en een fanatiekeling.) We vroegen ze in welk team ze wouden, maar plaatsten ze dan in een totaal ander team.  Het is belangrijk dat je wel blijft functioneren als een team, de vraag was dan; ‘’Hoe doe je dat?’’.
Ook gaven we dramalessen, met vol enthousiasme gingen ze aan de slag met het verhaal over de zondenval in Genesis. Sommige Eva en Adams liepen zelfs zingend door het paradijs! Ze waren er zo leuk mee bezig. We merken, ook op de andere scholen en in de townships, dat kinderen met heftige verhalen te maken hebben; misbruik, zelfmoordpogingen, alcohol, drugs en andere moeilijkheden. Drama krijgt iedereen om zo hun frustraties en emoties te tonen.
Goed, daarna moesten we driekwartier wachten op Wilby en dan ga je natuurlijk als Nederlanders lekker buiten in het zonnetje zitten. Not, want je wordt echt van alle kanten bekeken, maar al snel zag de directeur ons van de school zitten en ja, we konden als gasten natuurlijk niet buiten blijven zitten. Hij nodigde ons uit om brood met kip te eten, dat sla je natuurlijk niet af!!
Uiteindelijk kwam Wilby en zijn we naar een goede sportzaak gegaan om spullen te kopen voor M’Buti. Ook al is hij nog maar 19 jaar, hij is zo goed bezig voor zijn omgeving en hij heeft zulke mooie dromen voor de kinderen. Wij wouden hem als team daarom graag bemoedigen om sportspullen voor hem te kopen. Toen we het hem uiteindelijk gaven, wist hij echt niet meer wat hij moest zeggen!
Goed, dat was even het officiele gedeelte van de dag, want op een school in Phildelphia werden we als echte koningen en koninginnen ontvangen. Wel meer dan 150 kinderen zaten op een pleintje enthousiast te gillen en te klappen. Alleen al omdat wij het terrein op liepen!! Met z’n 8en meer dan 150 kinderen is een totale uitdaging. Iedereen nam een paar klassen mee. Zo stonden Dineke en Jessica met de kinderen van 3-5 jaar liedjes te zingen. Ton, Gert, Peter, Susanne en Esther speelden andere games met ze. De afrikaanse kinderen zijn ook massaal gevallen voor het liedje hoofd-schouders-knie-en teen, hoe oud ze ook zijn!
Over vanochtend gesproken, we stonden weer eens vroeg op (half 7), dit keer met de reden dat we gingen kijken in een koekjesfabriek. Brenda en Matthias, die ongelooflijk lekker voor ons koken (denk aan eten als; minttaart, ijs met zelfgebakken brownies , de allerlekkerste lasagna!) hebben namelijk een bedrijf. Dus met een geinig haarnetje op ons hoofd stapten wij daar rond voor een rondleiding. Stiekem was het doel eigenlijk dat we met de medewerkers zouden gaan praten. Met fascinatie hebben wij zitten kijken naar hun werk, want het was toch lekker! Dan had je gelijk een gesprek over eten en kon je ze uitleggen waarom we hier in Z-A zijn.  Na uur werden alle medewerkers bijeengeroepen en mochten we ze in het algemeen toespreken.
Toen gingen we weer naar de scholen om lessen te geven! Dat kost veel energie als ze niet actief mee doen, maar als ze eenmaal mee doen krijg je er juist energie van!!
De directeur van de Masibambane Secondary School, die hier ook een ECHTE directeur is (iedereen MOET en ZAL naar hem luisteren), gaf ons een indische lunch. Wat een gastvrijheid!  
Vanavond worden we verwacht bij de jeugdgroepen van de Christen Gemeente Logos, om (natuurlijk) te braaien en om een ‘scharreljacht’ te doen. Na echt 1 dag goed er overna gedacht te hebben wat je daar moet doen. Speeddaten, mensen zoeken of whatever. Bleek het gewoon een ‘schattenjacht’ te zijn....... Helaas. Helaas. :P

Liefs uit Zuid-Afrika!

Dag 3 en 4             Tafelberg en Philadelphia

De haan had nog niet gekraaid of de teamleden zaten om 6 uur 's morgens al fris en fruitig aan de ontbijttafel te wachten op onze host Wilby. Wilby vertelde ons over 1 van de meest bekende bergen in Zuid-Afrika; the Tablemountain. Hij vertelde ons dat we deze bekende berg zouden gaan beklimmen. Nou, dat is prima, gaan we doen! Hoe lang duurt die klim dan? Nou zo'n 1,5 uur. Uhh.. oke..? Nou we doen graag wat onze host vraagt; wij gaan klimmen! Om 6 uur 's morgens is het hier nog flink donker en winderig, vooral op een berg. Eenmaal aangekomen bij het bergpad zien we enorme keien die stijl omhoog gaan. Uhm..en dat 1,5 uur. Na een kwartier klauteren lastte we onze 1e pauze in. Adem tekort! Twee teamgenoten moesten helaas afhaken wegens lichamelijke blessures. Met zes sterk gingen we het gevecht met the Tablemountain aan. En dat was een flink gevecht, hard tegen hard! Wilby zei dat het de moeite waard was... We zouden een enorm mooi uitzicht krijgen en we zouden gaan ontbijten met een opkomende zon. Hij had gelijk... het was ook heel mooi, de zon kwam op en de stad lag er fantastisch bij. Van dit uitzicht hebben we zo'n 15 minuten kunnen genieten. Toen kwam er een wolk over ons heen die er voor zorgde dat onze beklimming een ware survivaltocht werd. Het begon steeds harder te waaien en de enorme wolk was ook enorm vochtig! Dus.. we werd nat. Het was koud, nat en zwaar... NIET LEUK. We zouden,eenmaal op de top, weer naar beneden gaan met de kabelbaan, dus dat was enige geruststelling. Twintig meter voor de top namen we een laatste pauze om het einde te kunnen bereiken. Totdat... we een sms kregen. 'Jullie kunnen niet terug met de kabelbaan, het is te winderig. Succes!' Wellicht zien jullie het al voor je... Vermoeide gezichten, natte kleding en verlamde spieren. Na een kleine inzinking gingen we toch terug lopen, de berg af, in krab-stijl, dus zijwaarts. Na 3,5 uur waren we eindelijk beneden! Wat een opluchting en wat een overwinning! Misschien niet de top gehaald, maar we leefden nog!

Die middag gingen we naar een township genaamd Philadelphia. In de bijbel staan verschillende gemeentes beschreven, o.a. Philadelphia. Tijdens onze conferentie in Delden kregen we een preek te horen waarin ons vertelt werd dat we moesten zijn als deze gemeente. Deze gemeente had enorm goede activiteiten en deed goede dingen. Daarbij was er veel liefde en was de gemeente een eenheid. Onderweg naar de township werden we aan deze preek herinnert en werden we bemoedigd om te zijn als de gemeente Philadelphia zoals in de bijbel beschreven werd. We gingen naar een school waar we na schooltijd met een aantal kinderen konden sporten. Het was enorm leuk! We mochten netball en voetbal geven. Bij de trainingen vertelden we een verhaal over Messi. Messi is belangrijk voor zijn team en zijn teamgenoten kunnen op hem bouwen. We legden uit dat Messi ook doet wat zijn coach van hem vraagt. Zo kunnen de kinderen iemand hebben om op te bouwen, een 'go-to-person'. Een 'go-to-person' in ons leven is God. Zo mag God er ook zijn voor die kinderen.

De kinderen vonden het erg leuk en wij ook! Ook al geef je maar een klein complimentje 'Wat heb je een mooie glimlach', die kinderen glunderen!

De volgende dag mochten we naar een school gaan, waar ons in 1e instantie werd verteld dat we gingen sporten, zoals we al eerder hadden gedaan. In de auto vertelde Wilby dat we niet gingen sporten, maar we moesten een les geven. Uhm... juist! Improvisatie! Na spoedberaad in de auto hebben we toch een les kunnen ontwikkelen. Ons team werd in tweeen gesplitst en per viertal gingen we naar een andere school.

Het viertal Gert, Esther, Peter en Susanne gingen naar een school waar veel zelfmoordpogingen e.d. werden gedaan. De vraag was of we over Gods liefde wilden praten. In de klassen die we zagen vroegen we de kinderen of ze dingen konden bedenken die ze goed konden doen, zoals voetballen, zingen of dansen. Zo heeft God ook dingen die Hij vind dat die leerlingen goed kunnen doen. Hierover werd gepraat en de leerlingen vonden het mooi en bedankten ons. Ze beseften zich dat complimenten geven fijn is en vaak gedaan mag worden.

Het andere viertal Dineke, Jessica, Marina en Ton gingen naar de Masibambane school. Masibamba betekent 'together' en 'ne' legt de nadruk op together. Wij gaven lifeskill lessons in soccer aan jongens en meisjes. Het thema was responsibility nemen. Dit maakten wij duidelijk aan de hand  van oefeningen, zoals bijvoorbeeld deze;1 teamlid moest een penalty nemen, wanneer hij niet zou scoren, moest het hele team 10x opdrukken. De kinderen waren tussen de 15 en 18 jaar, nadat we klaar waren vroeg een gast van 18; 'Ja, ik geloof in God, maar ik ga eigenlijk niet naar de kerk, is dat erg'. Op het moment dat je zulke dingen met elkaar kan delen, weet je weer waarom je hier bent.

Heel snel daarna gingen we naar Klipheuwel gegaan om te sporten met de eldery people, of te wel bejaarden, en jongere kinderen. Vooral de eldery people waren ontzettend leuk en gaven ons nieuwe energie om door te gaan. Nadat we met ze hardgelopen, gevoetbald, gehockeyed en genetballed, wouden ze voor ons bidden. Hoe ontzettend tof!

Daarna in de auto gesprongen en naar de Stellenberg Church vertrokken om te braaien met de jongeren van de gemeente, die ook sportministery willen geven. Kortom een enorm drukke dag, maar ontzettend lekker, leuk, grappig en voldaan kunnen we gaan slapen.

Koebaaij!

Update 2 26-07-2010
Dag 1 en 2    Vertrek en aankomst in Kaapstad

Beste allemaal en iedereen,

We zijn veilig aangekomen in Kaapstad, aan de kust van Zuid-Afrika. We vertrokken om half elf uit Amsterdam in een mooi KLM toestel, waar de vriend van Esther ons alles over kon vertellen. 's Avonds om 10 voor 10 landde ons mooie toestel in Zuid-Afrika. De reis duurde dus 11 uur en gedurende deze elf uur hebben ons uitstekend kunnen vermaken, nou ja, bijna iedereen. Dineke en Esther hebben zich, naar eigen zeggen, 6 uur verveeld! Terwijl Susanne toch heerlijk aan het genieten was van een eigen media set in de stoel voor haar, met genoeg films, series en muziek! Esther en Dineke hebben wel een spelletje tegen elkaar gespeeld via de media set, namelijk Tetris, Dineke heeft gewonnen.

Jessica heeft genoten van het eten in het vliegtuig en heeft zich ook echt niet verveeld. Ze is maar twee keer naar de wc geweest! Haar leesboek is niet eens open gegaan.

Eenmaal aangekomen op het schiphol van Kaapstad kwamen we Marina tegen, ons missende puzzelstukje in t team. Zij is al vanaf januari in Zuid-Afrika en liep hier stage voor haar studie CALO.

Wilby Steenwijk wachtte ons op om ons vervolgens te brengen naar Christen gemeente Logos. Het is een terrein met verschillende gebouwen, misschien wel fijn om te weten. Er staat een kerk, een school (denken we), een aantal huizen en ons bedje. We hebben driepersoonsstapelbedden, dat kom je niet heel vaak tegen! Marina wilde graag bovenaan slapen, omdat hete lucht stijgt, daarbij niet doelende op lichaamsgassen, Oftewel, het is hier koud. Vooral 's avonds! (Susanne vindt de deur dan ook het belangrijkste van deze hele week, hij moet namelijk dicht. De meiden hebben namelijk de enige verwarming van het huis gestolen.) Gewapend met drie dekens gingen wij rond 12 uur naar bed. Daarvoor heeft Wilby ons kort ingelicht over wat we de komende dagen kunnen verwachten.

Nu wil Dineke wat schrijven, ze denkt namelijk dat ze het beter kan. Anders gezegd; Susanne wil dat er ook over haar meer geschreven wordt. Gert mist zijn vriendinnetje heel erg. De rest van de groep wil dit eigenlijk niet melden, maar ik meld het toch.

Vanochtend zijn we opgestaan en hebben we op z'n Afrikaans ontbeten met een soort beschuit die we moesten dopen in de thee. Na de stille tijd kwam Wilby naar ons toe om foto's en zijn visie te delen. Snel na de lunch zijn we vertrokken naar onze eerste outreach, deze was in Klipheuwel, een township. Hier ontmoette wij M'Buti, een jongen, en een vrouw van een basisschool, die ons wat vertelde over wat wij konden verwachten. Het was vooral belangrijk dat we liefde gingen uitdelen, onze liefde, maar vooral de liefde van Jezus. Onwijs enthousiast gingen wij aan het werk. Al lopend, door de straten naar de velden, vol verbazing door alle kinderen die mee gingen lopen, maar ook door wat we zagen; de huizen, de armoede en de mensen.

Gert, Peter, Jessica en Dineke gingen een sportclinic netball geven. Dat was niet gemakkelijk, maar de kinderen vonden ons ontzettend interessant. Ons witte huidje, haar, kleren en manier van doen zorgden ervoor dat ze om ons heen bleven hangen. Het was moeilijk om ze stil te krijgen, maar het was ontzettend tof om ze aandacht te geven.

Susanne, Ton, Marina en Esther mochten een clinic voetbal geven. Van een echte clinic was geen sprake, het was eigenlijk een beetje kennismaken met die kinderen. De clinic begon met een warming-up. Een groep van zo'n dertig kinderen stonden op 1 lijn en gesteund door M'Buti werd er een opgewarmd. Marina heeft ze 'Hoofd, schouders, knie en teen' aangeleerd. Vervolgens gingen we partij doen. Susanne ging met de allerkleinsten op een klein stukje veld voetballen. Wat opvalt is dat die kinderen soms veel aandacht missen. Gelijk komen ze naar je toe en willen ze dat je ze op tilt en vast houdt. Ze vechten letterlijk om een plekje op je arm.

Na 1,5 uur voetballen en netballen was de dag alweer voorbij en werd het donker.. Raar gegeven als het in Nederland pas rond 10 uur donker wordt!

Eenmaal thuis aangekomen kregen we een overheerlijke Afrikaanse maaltijd van Matthias en Brenda (Brinta voor Dineke, 'Zo spreken ze het serieus uit!')

Nou.. Het liefst typen we nog twee pagina's, maar dat is te veel van het goede.

Koebaaij!

Afrika-time

Update 1 23/07/2010

Dag vrienden, familie, homies, matties, etc...!

Wij staan aan het begin van ons avontuur naar Zuid-Afrika. Wij zullen actief zijn in Kaapstad en Bloemfontein. Op dit moment bevinden wij ons nog in Delden, waar wij net een week van voorbereiding hebben gehad. Dit event had een druk programma met informatie, workshops, sport, gebed en aanbidding. In deze week hebben wij geleerd wat wij in Zuid-Afrika mogen en kunnen doen. Gedurende de komende twee weken geven wij sportclinics, doen wij spelletjes en voeren wij dramastukjes op met als doel het vertellen over Jezus.
Deze week hebben wij elkaar als team leren kennen. Ons team bestaat 8 leden, namelijk; Ton, Gert, Marina, Jessica, Esther, Peter, Susanne en Dineke. Marina zullen wij pas in Kaapstad ontmoeten.
Zondagochtend vertrekt ons vliegtuig naar Kaapstad, daar zullen we 8 dagen zijn. Daarna rijden wij met de bus 's nachts door woestijn naar Bloemfontein. Op 11 augustus vliegen we weer richting Nederland.
In beide plaatsen zullen wij samenwerken met kerken en wij zullen nauw in contact staan met gemeenteleden. We gaan deze kerken dienen door outreaches te doen om met kinderen te sporten. Door middel van sportactiviteiten brengen wij het evangelie. Daarnaast bezoeken wij scholen, weeshuizen en in Bloemfontein een gevangenis.
We hebben er als team ongelooflijk veel zin in, maar we vinden het ook spannend en zijn erg benieuwd naar wat wij zullen aantreffen in Kaapstad en Bloemfontein.

We zullen jullie op de hoogte houden van onze activiteiten via e-mail en de website.
Hieronder vind je wat foto's van ons Zomerevent te Ambt Delden.

Doei! Groetjes,

Road2Africa-team

SA021